Απ'την αλανα του Δελτα στο VIP του Belmont Αρχική σελίδα Απ'την αλανα του Δελτα στο VIP του Belmont
Εδω συζηταμε για καθαροαιμα
 
 Συχνές ΕρωτήσειςΣυχνές Ερωτήσεις   ΑναζήτησηΑναζήτηση   Κατάλογος ΜελώνΚατάλογος Μελών   Ομάδες ΜελώνΟμάδες Μελών   ΕγγραφήΕγγραφή 
 ΠροφίλΠροφίλ   Συνδεθείτε, για να ελέγξετε την αλληλογραφία σαςΣυνδεθείτε, για να ελέγξετε την αλληλογραφία σας   ΣύνδεσηΣύνδεση 

ΙΠΠΟΔΡΟΜΙΑΚΑ <ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ>
Μετάβαση στη σελίδα 1, 2  Επόμενη
 
Δημοσίευση νέας  Θ.Ενότητας   Απάντηση στη Θ.Ενότητα    Απ'την αλανα του Δελτα στο VIP του Belmont Αρχική σελίδα -> Ελληνικες Ιπποδρομιες
Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας :: Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας  
Συγγραφέας Μήνυμα
Ads






Δημοσιεύθηκε: Δευ Οκτ 23, 2017 10:43 pm    Θέμα δημοσίευσης: Ads

Επιστροφή στην κορυφή
@ithinon@



Συμμετάσχουν: 12 Δεκ 09
Δημοσιεύσεις: 8625

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Σαβ Δεκ 19, 2009 1:24 pm    Θέμα δημοσίευσης: ΙΠΠΟΔΡΟΜΙΑΚΑ <ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ> Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

Παράθεση:
Μολόγα τα

Μενιδιάτης Μιχάλης

Μουσική/Στίχοι: Πάνου ¶κης

Ποντάρει άλογο κουτσό

Και φέρνει πεντακόσια

ΚιΆ εγώ ποντάρω σΆ αετό

Και χάνω κάπου τόσα

Μολόγα τα, μολόγα τα

Τα φράγκα μοιρολόγα τα

Τι γίνανε μολόγα τα

Χορτάρι για τΆ αλόγατα

Σηκώνει τον ιππόδρομο
ΜΆ ένα παλιό κοσάρι
Και ΅γω αδειάζω καφετιά
Και γίνονται κριθάρι

Μολόγα τα, μολόγα τα...

ΒρΆ αν θέλει η τύχη η στραβή
Στα φέρνει και στα δίνει
Αλλιώτικα σε κυνηγά
Στα παίρνει και σε γδύνει

Μολόγα τα, μολόγα τα...
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος
@ithinon@



Συμμετάσχουν: 12 Δεκ 09
Δημοσιεύσεις: 8625

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Σαβ Δεκ 19, 2009 1:25 pm    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

Παράθεση:
Ιππόδρομος

Διονυσίου ¶γγελος

Μουσική/Στίχοι: Μουσαφίρης Τάκης

Μη μου λες για τη Δευτέρα
πες μου για μιαν άλλη μέρα
Ούτε Τετάρτη, Σάββατο
τράβα το γκέμι, τράβα το

Στον Κεράτσα, στο Μαρίνο
θα ποντάρω και τα δίνω
Και δε φταίνε τα παιδιά
ήταν λαμόγια η δουλειά

Και δεν μπορώ παράλογα
και παρατραβηγμένα
Πως αγαπάω τΆ άλογα
πιο πολύ από σένα

Μη μου λες για τη Δευτέρα...

Μη μου λες παραμυθάκια
πως με φάγαν τΆ αλογάκια
ΑπΆ της δουλειάς την κούραση
πηγαίνω για ξεκούραση

Και δεν μπορώ παράλογα...
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος
@ithinon@



Συμμετάσχουν: 12 Δεκ 09
Δημοσιεύσεις: 8625

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Σαβ Δεκ 19, 2009 1:26 pm    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

Παράθεση:
Γεωργακοπουλος Γιωργος (?)

Στον Ιπποδρομο στο Δελτα καθε δειλινο
βλεπεις να συχναζει παντα κι η κουτση Μαριω

Βιομηχανοι εμποροι
ναυτικοι και σαλταδοροι
οικοδομοι και ζωγραφοι
ολοι μενουνε στο ραφι

Σαν τελειωσει ο Ιπποδρομος και κλεισουνε οι πορτες
ολοι ζητανε δανεικα απ' τους φωτορεπορτες
κι αλλοι παν με λεωφορειο
κι αλλοι με το τραμ το δυο
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος
@ithinon@



Συμμετάσχουν: 12 Δεκ 09
Δημοσιεύσεις: 8625

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Σαβ Δεκ 19, 2009 1:27 pm    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

Por una cabeza: Το πιο ερωτικό tango τραγούδι που μιλάει για μια… φοράδα!




Οι στίχοι κάνουν λόγο για έναν gambler ο οποίος συγκρίνει το πάθος του για τον ιππόδρομο με το πάθος του για τις γυναίκες (και παρά τα όσα λέγονται πως όποιος χάνει στον τζόγο κερδίζει στην αγάπη, χάνει και στα δύο).

Παράθεση:
Por una cabeza de un noble potrillo (χάνοντας «για ένα κεφάλι» κάποιου καθαρόαιμου)
que justo en la raya afloja al llegar (που «κρατήθηκε» στην τελική ευθεία)
y que al regresar parece decir (και επιστέφοντας σαν να μου έλεγε)
no olvides, hermano (μην ξεχνάς, αδελφέ)
vos sabes, no hay que jugar… (ξέρεις, δεν έπρεπε να τζογάρεις…).
Por una cabeza, metejon de un dia («για ένα κεφάλι» χάνεις και στον έρωτα)
de aquella coqueta y risueña mujer (για αυτή τη φιλάρεσκη και πρόσχαρη γυναίκα)
que al jurar sonriendo (που σου ορκίζεται με το χαμόγελο)
el amor que esta mintiendo (για ένα ψεύτικο έρωτα)
quema en una hoguera todo mi querer (καίει στην πυρά τον έρωτά μου).
Por una cabeza (χάνοντας «για ένα κεφάλι»)
todas las locuras (αυτή ήταν όλη η τρέλα μου)
su boca que besa (το στόμα της στο φιλί)
borra la tristeza (σκούπιζε τη θλίψη μου)
calma la amargura (μαλάκωνε την πίκρα)
Por una cabeza (χάνοντας «για ένα κεφάλι»)
si ella me olvida (αν με ξεχάσει)
que importa perderme (δεν έχω λόγο να ζω)
mil veces la vida (χίλιες φορές τη ζωή μου)
para que vivir… (γιατί να ζω…)
Cuantos desengaños, por una cabeza, (τόσες ψευδαισθήσεις, χάνοντας «για ένα κεφάλι»).
yo jure mil veces no vuelvo a insistir (Ορκίστηκα χιλιάδες φορές να μην ξαναεπιμείνω)
pero si un mirar me hiere al pasar, (αλλά μόλις η ματιά της μΆ αγγίξει)
su boca de fuego, otra vez, quiero besar (τα χείλη της από φωτιά θέλω να φιλήσω άλλη μια φορά)
Basta de carreras, se acabo la timba, (αρκετά με τις κούρσες, φτάνει με τον τζόγο)
final reñido yo no vuelvo a ver (δε ξαναβλέπω φωτο-φίνις)
pero si algun pingo llega a ser fija el domingo (μα και αν ένα αλογάκι μοιάσει με «σίγουρο» την Κυριακή)
yo me juego entero, que le voy a hacer (θα παίξω τα ρέστα μου. Δε γίνεται να κάνω αλλιώς).
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος
@ithinon@



Συμμετάσχουν: 12 Δεκ 09
Δημοσιεύσεις: 8625

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Σαβ Δεκ 19, 2009 1:29 pm    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος
@ithinon@



Συμμετάσχουν: 12 Δεκ 09
Δημοσιεύσεις: 8625

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Σαβ Δεκ 19, 2009 1:30 pm    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

Παράθεση:
Γιάννης Παπαϊωάννου - Η μεγάλη ψυχή του ρεμπέτικου…

ΤΟΥ ΛΕΥΤΕΡΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ


Στα χρόνια της δικτατορίας, που ο Τσιτσάνης «ιερουργούσε» στο Χάραμα της Καισαριανής, πήγαινα συχνά για να τον ακούσω. Ποτέ, φυσικά, δεν ήμουν μόνος. Είχαμε μια καλή παρέα που την αποτελούσαν δύο γνωστοί ζωγράφοι, οι Αντώνης Ιωάννου και Χρήστος Καρράς, ο Λοΐζος, οι μηχανικοί Δαφέρμος και Παπαθανασιάδης, κι εγώ. Πιάναμε ένα από τα πισινά τραπέζια και απολαμβάναμε το πρόγραμμα, ζητώντας και «παραγγελιές» για χορό. Πρώτος σΆ αυτά ήταν ο Καρράς, και ο Τσιτσάνης, που τον αγαπούσε πολύ και γιΆ αυτό, όταν φούντωνε το πρόγραμμα έλεγε απΆ το μικρόφωνο «Φραγκοσυριανή, χασάπικο - χορεύει ο Καρράς». Κι ο Καρράς σηκωνόταν με τη γυναίκα του και χόρευε. Με τρόπο μοναδικό, πρέπει να πω.
Η αδυναμία του Ιωάννου ήταν τα ζεϊμπέκικα. Τα ζεϊμπέκικα όμως που έπαιζε ο Γιάννης Παπαϊωάννου, μουσικός συνεργάτης του Τσιτσάνη στο Χάραμα και κουμπάρος του. Ο Παπαϊωάννου μόλις ένιωθε τον Ιωάννου στο κέφι άρχιζε να παίζει με μπαγλαμά ή μπουζούκι ωραία, παλιά ζεϊμπέκικα. Πολλές φορές έβαζε τον μπαγλαμά στον σβέρκο του, πίσω, άπλωνε τις χερούκλες του και έπαιζε σΆ αυτή τη στάση. Τότε ήταν που ο Ιωάννου σηκωνόταν στην πίστα και χόρευε. Αλλά όχι όποιο κι όποιο τραγούδι. Με το Πριν το χάραμα μονάχος εξεκίνησα.
Είναι τόσο ωραίο αυτό το τραγούδι που στη δεκαετία του Ά70, θέλοντας να κάνω φιγούρα στη γυναίκα μου, της έλεγα ότι το έχω γράψει εγώ. Βέβαιος ότι δεν πρόκειται ποτέ να μάθει την αλήθεια, αφού ο συγκεκριμένος δίσκος, όπως συνέβαινε τα χρόνια των ρεμπέτικων και των πρώιμων λαϊκών, δεν ανέφερε το όνομα στιχουργού. (Στους μεγάλους έρωτες τα πάντα επιτρέπονται. Ακόμα και τα μεγάλα ψέματα. ¶λλωστε, ο Λοΐζος μού δήλωσε «Μη ξεχνάς ότι είσαι ο Λευτέρης Παπαδόπουλος. Όποιο τραγούδι και να πεις ότι έχεις γράψει, όλοι θα το πιστέψουν»…)
Στο Χάραμα γνώρισα τον Παπαϊωάννου. Τον μπαρμπα-Γιάννη, όπως τον αποκαλούσαν, με συμπάθεια, όλοι οι φίλοι του ρεμπέτικου και του λαϊκού. Δεν θυμάμαι πώς ακριβώς έγινε η αρχή, αλλά κάποιο βραδάκι ο Παπαϊωάννου αριβάρησε στο σπίτι μου μαζί με τον γιο του, τον Αντώνη. Κρατούσε και το μπουζούκι του για να μου παίξει μερικά τραγούδια του. Κουβεντιάσαμε πάνω από τρεις ώρες. Ο Παπαϊωάννου έριξε και μερικές πενιές. Και πάνω στην κουβέντα άρχισε να μου ξετυλίγει γλυκά και ανθρώπινα το κουβάρι της ζωής του, που ήταν γεμάτο από βάσανα και περιπέτειες.
«Πώς μπήκες στο ρεμπέτικο τραγούδι και πώς έμαθες το μπουζούκι;», τον ρώτησα. Μου απάντησε «¶κουσα το Μινόρε του τεκέ. Έτσι το λέγανε. Το Άχε γράψει ένας από την Αμερική, Ελληνοαμερικάνος, ο Χαλκιάς. Από Άκεί και πέρα γράψανε κι άλλα μινόρε, πολλά. Πάντως, αυτό το πρώτο ήτανε που μΆ έκανε και έπιασα το μπουζούκι. Έπαιζα κιθάρα εγώ τότε… Το Μινόρε το άκουσα εδώ, σε μια ταβέρνα. Γύριζαν τότε με τα γραμμόφωνα οι γραμμοφωνατζήδες γύρω γύρω στα μαγαζιά και βάζανε δίσκους. Κι ερχόντουσαν εκεί που τρώγαμε τα μεσημέρια στην εργατιά, και βάζανε πλάκες. Εργάτες ήμασταν όλοι… ΤΆ άκουσα λοιπόν και είπα αυτό το όργανο, το μπουζούκι, είναι πιο γλυκό απΆ την κιθάρα… Παλληκαράκι ήμουνα τότε, 16-17 χρονώ, και δούλευα σε οικοδομή, εργάτης. Κουβάλαγα λάσπη. Έτσι έγινε η αρχή. Μετά από πολύ καιρό άκουσα πάλι μπουζούκι από τον Μάρκο. Το τραγούδι Ήθελα να Άρχόσουνα, ρε μάγκα, στον τεκέ μου. Στο μεταξύ άκουγα πολλά τραγούδια με κιθάρες και τέτοια. Κιθάρα έπαιζα κι εγώ. Σε ηλικία 14 χρόνων. Ύστερα την έκανα χαβάγια. Μπουζουξήδες επαγγελματίες δεν υπήρχαν τότε, το Ά27-Ά28. Υπήρχαν κάτι γυρολόγοι μπουζουξήδες, γέροι. Ήταν ο Αποστόλης ο Ζυμαρίτης και ο Θανάσης ο Τρελλός. Γέροι αυτοί, σου λέω. Εβδομήντα χρονώ, όταν εγώ ήμουνα παλληκαράκι. Ο ένας έβαζε κάτι πρίμα σεγόντα, κάτι πόλκες, κάτι πράγματα άλλα δηλαδή. Ο άλλος, ο Ζυμαρίτης, έπαιζε βαριά, της φυλακής, γιατί όλο μέσα ήτανε.

Στον Πειραιά δεν υπήρχε κανένα κέντρο με μπουζούκια;
Όχι. Στα κέντρα παίζανε σαντούρια και τέτοια. Ήταν η Ρόζα η Εσκενάζυ και χόρευε. Ήταν και κάτι άλλες, η Τακουνί και άλλες γυναίκες που χορεύανε. Τώρα, σε καμμιά ταβέρνα άκουγες και μπουζουκάκι. Κάτι βαριά τραγούδια της φυλακής. Ήταν ο Θρούμπας και ένας άλλος γέρος, ο Μανέτας. Και, βέβαια, ο Ζυμαρίτης και ο Θανάσης ο Τρελλός.

Ο Μάρκος τίποτα…
Ο Μάρκος βγήκε μετά. Μου είπανε, τότε, ότι είναι ένας χασάπης που τον πήγε ένα παιδί στην εταιρεία και έβγαλε πλάκα. Αλλά του Μάρκου το τραγούδι δεν με «πείραζε». Με «πείραξε» μόνο το Μινόρε. Το άκουσα κι έμεινα! Ήταν ο νταλκάς μου. Δεν θα ξεχάσω ποτέ το μαγειρείο του Ντινόπουλου, την παράγκα, όπου το άκουσα. Του Ντινόπουλου στις Τζιτζιφιές, στη διασταύρωση. Ο Ντινόπουλος, δίπλα στην ταβέρνα, είχε μια άλλη παράγκα που πούλαγε σανό, κριθάρια και τέτοια για τα ζώα. Εκεί είχε και ένα μπουζούκι κρεμασμένο… Πήγαινα καμμιά φορά και το γρατζούναγα. Ώσπου πήρα την απόφαση: πήγα και δούλεψα στο κάρο του για να Άμαι κοντά στο μπουζούκι και να παίζω! Είχε ένα άγριο άλογο, Λευτέρη μου, που έτρεμες! Φαντάσου ότι το βάλαμε μια μέρα στον Ιππόδρομο και ήρθε τρίτο! Να, μα τον Χριστό! ΜΆ αυτό το άλογο δούλευα στο κάρο. Φόρτωνα άμμο, κλεψιμαίικα. ¶κουγε η μανούλα μου εξάτμιση αυτοκινήτου και σταυροκοπιόταν. Αχ, το παιδάκι μου, έλεγε. Γιατί ερχόντουσαν οι χωροφύλακες, κάτι Κρητικοί με φουφούλες, και ρίχνανε μπιστολιές. Τότε, λοιπόν, μάζεψα κάτι λεφτουδάκια και πήρα ένα μπουζούκι, της συμφοράς, κρυφά. Μόλις το Άμαθε η μανούλα μου έβαλε τις φωνές, αλλά σιγά σιγά υποχώρησε.

Και πώς έμαθες μπουζούκι;
Ζύγωσα τον Θανάση τον Τρελλό. Αυτός πήγαινε στη θάλασσα κάθε μέρα και έκανε σταυρούς και μετάνοιες για να ξορκίσει τα μάγια που του Άχε κάνει, νόμιζε, η γυναίκα του. Τα πιτσιρίκια, η μαρίδα, που τον είχανε πάρει χαμπάρι, του κάνανε καζούρα και του πετάγανε πέτρες σημαδεύοντας τη φαλάκρα του. Κι εγώ, τότε, έμπαινα στη μέση, κυνηγούσα τα πιτσιρίκια και τον γλύτωνα. Τον είχα από κοντά και μΆ αγαπούσε. Πηγαίναμε, λοιπόν, στου Ντινόπουλου και τον παρακαλούσα να παίζει. Δεν έπαιζε παρά μόνο όταν ήθελε ο ίδιος. Ήταν λίγο στρυφνός. Μόλις έπιανε το μπουζούκι έτρεχα και Άγώ στην παράγκα με τον σανό και έπαιρνα το δικό μου. Παρακολουθούσα τα χέρια του, αλλά κυρίως τον ήχο. Το μάτι δεν παίζει σπουδαίο ρόλο σΆ αυτή την υπόθεση. Το αυτί πρέπει να πάρει τη νότα τη σωστή.

Εσύ είχες ιδέα από μουσική;
Βέβαια. Από μικρός έπαιζα φυσαρμόνικα. Και στο σχολείο, στην πατρίδα μου, την Κίο της Μικράς Ασίας, είχα βρει μια παλιοσάλπιγγα και έπαιζα. Ήμουνα στους προσκόπους.

Ο Ντινόπουλος είπαμε έπαιζε μπουζούκι. Από το σόι σου κανένας;
Όχι. Μόνο ο παππούλης μου από τη μάνα μου, που τον λέγανε Βοναπάρτη, έπαιζε σάζι. Και τραγουδούσε και ωραία. Έλεγε και κάτι τραγούδια σαν κλέφτικα. Έπαιζε και διάφορα ταξίμια. Δεν χρησιμοποιούσε πένα, αλλά φτερό.

Εσύ πότε έμαθες μπουζούκι;
Με τον καιρό. Στην αρχή παίζαμε ερασιτεχνικά. Κάναμε καντάδες, παίζαμε την Φαληριώτισσα. Την είχα γράψει και την τραγουδάγαμε. Την είχε μάθει ο κόσμος και την τραγουδούσε πριν τη γραμμοφωνήσω. Την έγραψα πριν πάω φαντάρος και με πήγε στον Μάτσα ένας Γρυπάρης που έπαιζε κιθάρα.

Υπήρχαν κομπανίες με σαντούρια και τέτοια;
Υπήρχανε. Υπήρχανε Αραπάκηδες, Νταλκάδες, Καρίπηδες, σπουδαίοι τραγουδιστές. Και βιολιά, και ντέφια, και χοροί με τη Ρόζα και τις άλλες. Τότε ξεπετάχτηκε και η Ρίτα η Αμπατζή. Μετά βγήκε η Γεωργία. Και η Δήμητρα. Εγώ δούλεψα με τη Δήμητρα στον Βοτανικό.

Με ποιους πρωτοανέβηκες στο πάλκο;
Με τον Μπαγιαντέρα. Τότε ο Μπαγιαντέρας είχε βγάλει μια πλάκα με δυο τραγουδάκια. Με πήρε μαζί του. Τρεις ήμασταν. Μια κιθάρα και δύο μπουζούκια. Δουλέψαμε στο Χατζηκυριάκειο. Για πάλκο ο μπαρμπα-Κοσμάς, το αφεντικό, είχε βάλει ένα μπιλιάρδο. Από Άκεί πήγα στον Βοτανικό. Θυμάμαι ένα πρωί πήγαμε μΆ έναν φίλο για κυνήγι. Χαράματα, αλλά τα μαγαζιά δουλεύανε. Εκεί, στον Βοτανικό, ήτανε ένα μαγαζί με σαντούρια, βιολιά και τέτοια. Μόλις με είδε το βιολί, ο μπαρμπα-Μήτσος, θεός σχωρέσΆ τον, λέει στο αφεντικό «ρε, ξέρεις τι είναι αυτός;» Ήρθε κοντά μου το αφεντικό και με έψησε να πάω στο μαγαζί του. Πήρα και τον Μάρκο και ξεκινήσαμε. Δουλέψαμε πολύ με τον Μάρκο στον Βοτανικό. Στο Δάσος• στο μαγαζί του Αντώνη του Βλάχου. Χειμώνα-καλοκαίρι. Μετά πήγαμε στη Θεσσαλονίκη. Εκεί μου ζήτησαν και έπαιξα κιθάρα. Μια μέρα τούς παράτησα και έφυγα γιατί και στα οικονομικά με ρίχνανε… Βρήκα τον Στεφανάκη ύστερα, τον δάσκαλο του Μανώλη του Χιώτη, τον Σπιτάμπελο που λένε. Τον βρήκα που γύριζε με ένα πάντσο στην παραλία και έβγαζε πιατάκι. Έπαιζε ωραία κιθάρα ο Στέφανος. Τον πήρα και μαζί με τον Στράτο πήγαμε Σέρρες, Δράμα, Καβάλα, και χάλασε ο κόσμος εκεί πέρα. Τρεις ήμασταν. Και τίποτα δεν παίρναμε για μεροκάματο.

Αυτά που μου λες γίνονταν επί Μεταξά. Ο Μεταξάς δεν είχε απαγορέψει το μπουζούκι;
Ο Μεταξάς απαγόρεψε τη γραμμοφώνηση. Έβαλε αυστηρή λογοκρισία κάποιον Ψαρούδα, έναν γέρο με μούσι. Απαγόρεψε το λαϊκό από τον δίσκο, όχι σαν δουλειά. Ας πούμε, το Βαδίζω και παραμιλώ μου το κόψανε.

Αυτό πόσον καιρό κράτησε;
Κάνα χρόνο. Μετά πήγαμε και τους συναντήσαμε. ¶μα ζούσε ο συχωρεμένος ο Μίνως Μάτσας θα σου έλεγε… Πήγα εγώ εκεί με ένα μπουζούκι που το είχαν γεμίσει φίλντισι. Είχα δώσει 4.500! Πολλά λεφτά. Τα μάζευα καιρό.

Κάπου διάβασα ότι πήγες εσύ στον Μεταξά.
Εγώ πήγα, αλλά όχι στον Μεταξά. Αυτά είναι παραμύθια. Πήγα στη λογοκρισία. Αυτοί νομίσανε ότι θα δούνε τίποτα ζωνάρια, φούντες και τέτοια. Φόρεσα ένα μπλε κοστούμι, πήρα και έναν φίλο μου και πήγαμε με το μπουζούκι στο χέρι. Ο φίλος μου ήταν ο Κωνσταντινίδης. Πέθανε. Τον είχα και μου Άκανε σεγόντα σε κάτι πλάκες. Είχα το μπουζούκι σε μια πάνινη θήκη. Μόλις το Άβγαλα, καταλαβαίνεις, άστραψε ο κόσμος! Γιατί το φίλντισι δεν ήταν πάστα - ήταν αληθινό. Σκέψου ότι δεν μπορούσε να βρει ο μάστορας άλλο. Και όλο ασήμι τα κλαριά δίπλα. Ήταν πολύ όμορφο μπουζούκι αλλά δεν φώναζε. Κι εμείς τότε θέλαμε να φωνάζουν τα μπουζούκια.

Και τι του είπες του Ψαρούδα;
Λέει «αυτό είναι το μπουζούκι;» Λέω «μάλιστα». Το κοίταξε. Ύστερα τουΆ παιξα. Έπιασε ο Κωνσταντινίδης την κιθάρα, πλακώσαμε κάτι ντουετάκια, γούσταρε ο άνθρωπος, και εκεί τελείωσε η ιστορία. Ο Μάρκος τώρα… Αν πήγαινε ο Μάρκος, με το «α!» που θα Άκανε θα μας κλείνανε μέσα! Εμείς είπαμε κάτι ντουετάκια, το παράπονό μας δηλαδή, με γλύκα…

Τώρα, εσύ, με τόσες επιτυχίες στο ενεργητικό σου τι έγινε και είσαι ανεπιθύμητος στους δισκάδες;
Έτσι γίνονται τα πράγματα, δεν ξέρεις; Αλλάζει η μόδα, παλιώνεις και σε πετάνε σαν στειμμένη λεμονόκουπα. Αλλά εγώ θα τους τη φέρω: θα σου δώσω εγώ τις μουσικές, θα κάνει την ενορχήστρωση ο Λοΐζος και θα τραγουδήσει ο Αντώνης. Και, φυσικά, οι μάγκες θα πουν ναι. Ήδη έδωσα μια συνέντευξη στην Απογευματινή, στον Κώστα Χατζηδουλή, και λέω πως θα συνεργαστώ με εσένα και τον Λοΐζο και ας τολμήσει ο Μάτσας να πει όχι. Θα βάλουμε και τον Αντώνη να τραγουδήσει και θα σωθεί το παιδί…


¶ρχισα να γράφω τα τραγούδια του Παπαϊωάννου. Έπιασε και ο Λοΐζος τις ενορχηστρώσεις. Αλλά δεν προφτάσαμε να τελειώσουμε τον δίσκο. Ο αγαπημένος μου μπαρμπα-Γιάννης, αυτός ο υπέροχος, αληθινός άνθρωπος, που κοίταζε τη φαμίλια του και φρόντιζε να μη της λείπει τίποτα, μια νύχτα, φεύγοντας για το σπίτι του από το Πανόραμα στις Τζιτζιφιές, όπου δούλευε τα καλοκαίρια με τον Τσιτσάνη, έπεσε με το αυτοκίνητο σε κάποιο δέντρο και σκοτώθηκε.
Τον θυμάμαι πάντοτε με αγάπη. Ήταν εξαίρετος λαϊκός συνθέτης και μπεσαλής. Αναρίθμητα τα σουξέ του. Αλλά η δισκογραφία είναι άτιμη. Μόλις σταματήσεις να γράφεις επιτυχίες, οι δισκάδες όλο «έλα αύριο» σου λένε. Σε θεωρούνε ντεμοντέ και ανοίγουν τον δρόμο σε νέους, που σίγουρα είναι «δευτεράντζες» μπροστά σου. Αλλά τι να κάνουμε; Αυτή είναι η ζωή…
Και φανταστείτε: ο Παπαϊωάννου ήταν εκείνος που ανακάλυψε τον Καζαντζίδη και τον έβαλε στο τραγούδι. Και μόνο γιΆ αυτό η φωνογραφική βιομηχανία θα έπρεπε να τον έχει επΆ άπειρον στα ώπα ώπα…


Exclamation Exclamation Exclamation
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος
xatzi



Συμμετάσχουν: 21 Δεκ 09
Δημοσιεύσεις: 47

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Δευ Δεκ 21, 2009 8:07 pm    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

ΜΟΛΟΓΑΤΑ-ΜΟΛΟΓΑΤΑ ΤΑ ΧΑΣΑΜΕ ΣΤΑ ΑΛΟΓΑΤΑ!!!

Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος Αποστολή email
@ithinon@



Συμμετάσχουν: 12 Δεκ 09
Δημοσιεύσεις: 8625

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Δευ Δεκ 21, 2009 8:17 pm    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

αν θελετε να εμφανιζεται ολοκληρο το βιντεο και οχι να γινεται παραπομπη στο λινκ...τοτε το μονο που εχετε να κανετε ειναι να πληκτρολογειτε τα κατωθι:

Παράθεση:
[youtube]..............[/youtube]


εκει που ειναι οι τελειες (αναμεσα) θα βαζετε τους αριθμους που εμφανιζονται στα δεξια του λινκ του συγκεκριμενου βιντεο(στο παραδειγμα πχ οι αριθμοι ειναι :4JHRkPf7f5w)
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος
@ithinon@



Συμμετάσχουν: 12 Δεκ 09
Δημοσιεύσεις: 8625

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Τετ Δεκ 23, 2009 9:55 am    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

Παράθεση:



Ενας αγαπησιάρης «ξένος»

Ο Στράτος Διονυσίου, ο «Παλιατζής», ο «Σαλονικιός», ο «Ταξιτζής», ώς τα τελευταία του παρέμεινε ο «Ξένος»: Ξένος στη Νιγρίτα Σερρών, όπου κατέφυγαν οι πρόσφυγες Μικρασιάτες γονείς του, ξένος στο στρατό, ξένος στην Αθήνα της δεκαετίας τού '60, ξένος στον χώρο της δισκογραφίας.

Ομως, φίλος με τους φίλους της καρδιάς, γενναιόδωρος με τους νέους τραγουδιστές, όπως τον Γιάννη Πάριο και τη Χαρούλα Αλεξίου, συμπάσχων με τους φτωχούς και τους κατατρεγμένους, αγαπησιάρης με τη γυναίκα και τα τέσσερα παιδιά του, ευγνώμων σ' αυτούς που στα δύσκολα του στάθηκαν. Φέτος συμπληρώνονται εβδομήντα χρόνια από τη γέννησή του και δεκαπέντε από τον θάνατό του.

Αν και από αριστερό πατέρα, δήλωνε νεοδημοκράτης, η αγαπημένη του ομάδα ήταν ο ΠΑΟΚ Θεσσαλονίκης, του οποίου υπήρξε ποδοσφαιριστής στο εφηβικό του τμήμα, ποτέ δεν ξεχνούσε ν' ανάβει ένα κεράκι μπροστά στα εικονίσματα, όχι μόνον δεν έκρυβε τις ερωτικές του σχέσεις, αλλά φωτογραφιζόταν κιόλας με τις εκάστοτε περιπέτειές του, λάτρεψε όσο και την οικογένειά του τα άλογα, που τα τάιζε στο στόμα ζάχαρη.

Ο Στράτος Διονυσίου, του Αγγέλου και της Αναστασίας, γεννιέται στις 8 Νοεμβρίου 1935. Τη νύχτα της 10ης Μαΐου τού 1990 ερμήνευσε το τελευταίο του τραγούδι, στο κέντρο «Στράτος» της οδού Φιλελλήνων: «Ενα λεπτό περιπτερά / βουλιάζει στα βαθιά νερά / το τελευταίο μου το πλοίο...». Το μεσημέρι τής 11ης Μαΐου, το «Γεράκι της Πίστας», αφήνει την τελευταία του πνοή στη σουίτα 707 του ξενοδοχείου «Χανδρής», όπου ήταν το παρατητήριό του, ένεκα του πάλαι ποτέ ιπποδρόμου του Φαληρικού Δέλτα.

Ράφτης στην αρχή, παράλληλα τραγουδάει ερασιτεχνικά χάρη των φίλων του. «Εγώ θαύμαζα πολύ τον Οδυσσέα Μοσχονά, ο οποίος ήτανε μεγάλος τραγουδιστής τής εποχής κείνης, ήτανε ρεμπέτης τραγουδιστής και μου άρεζε η χροιά της φωνής του», αφηγείτο στη Βίκυ Μιχαλονάκου, η οποία έγραφε την αυτοβιογραφία του που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Κάκτος». Θαυμάζει πολύ και τους Μητσάκη, Χιώτη, Τσιτσάνη, Καραμπεσίνη, Μπίνη, Ζαγοραίο που εμφανίζονταν στην Θεσσαλονίκη.

Τον πρωτακούει ο Μητσάκης, ο οποίος του λέει: «Τι είσαι εσύ, ρε; Εσύ δεν είναι μόνο που έχεις καλή φωνή. Είσαι μάστορας στην τεχνική, προσθέτεις κι άλλα από πάνω...». Και το ίδιο φεγγάρι, ο Τάκης Μπίνης: «Ρε μάγκα, εγώ υπογράφω». Κατάσσεται στον στρατό, αλλά επειδή ήταν παιδί αριστερών, δεν τον πήραν στην Αεροπορία, υπηρετεί ως απλός πεζικάριος. Στα είκοσι τέσσερά του, το 1959, πρωτοεμφανίζεται επαγγελματικά στο κέντρο «Φαρίντα» της Θεσσαλονίκης.

Την ίδια χρονιά έρχεται στην Αθήνα και έκτοτε δεν κατεβαίνει από το πάλκο: «Το βράδυ ξέσπαγα σε κλάμα, το μαξιλάρι μου το 'κανα μούσκεμα. Γιατί μου ερχόταν στο μυαλό μου όλο το τράβηγμα της ημέρας να κυνηγήσω τη δουλειά μου, μου ερχόντουσαν στο μυαλό μου όλα τα παιδικά μου χρόνια κι εκεί ξέσπαγα», θυμόταν. Τελικώς, στο καφενείο «Μάριος» της οδού Σατωβριάνδου, στέκι καλλιτεχνών, συναντάει την Καίτη Γκρέυ, γνώριμή του από τη Θεσσαλονίκη. Του προτείνει να τραγουδήσουν μαζί στο μαγαζί «Αστέρας» που βρισκόταν στα Γερμανικά της Κοκκινιάς.

Το '59 και πάλι, γυρίζει τον πρώτο του δίσκο, το σαρανταπεντάρι με το τραγούδι «Δεν είμαι ένοχος», σε στίχους Χρήστου Κολοκοτρώνη και μουσική Σταύρου Χατζηδάκη. Το πενταετές συμβόλαιο με την «Κολούμπια» δεν αρκεί να έρθει. Και πριν λήξει του ανανεώνεται: «Η χαρά μου ήταν απερίγραπτη. Πού να φανταστώ, όμως, ότι υπόγραφα την καταδίκη μου, ότι μ' αυτό τον τρόπο η εταιρεία ήθελε να με δεσμεύσει και να με ρίξει στο μπαούλο», ήταν η πίκρα του.

Επί σαράντα ένα χρόνια όργωσε όλη την Ελλάδα. Και ποιους και τι δεν τραγούδησε και δεν πρωτοτραγούδησε: Περί τα πέντε χιλιάδες κομμάτια! Ο τελευταίος του δίσκος «Ποιος άλλος», με υπογραφή Τάκη Μουσαφίρη, κυκλοφορεί έναν μήνα μετά την εκδημία του.

Σε επαγγελματική αντιζηλία χρέωνε τη φυλάκισή του από το 1973 ώς το 1976. Υποστήριζε ότι ο ιδιοκτήτης τού κέντρου «Δειλινά» Μωυσής Καλανταρίδης, τον κάρφωσε ότι ψώνιζε μαύρη, γιατί ο Στράτος είχε αρνηθεί να συνεργαστεί μαζί του. Μετά την αποφυλάκισή του, με χάρη που υπέγραψε ο Κωνσταντίνος Τσάτσος, δεν το βάζει κάτω. Επιστρέφει θριαβευτής και καθ' όλη τη διάρκεια της δεακετίας του '80 θα σπάσει ταμεία. «Ολοι οι τραγουδιστές έχουνε κάποιο τραγούδι που αγαπάνε ιδιαίτερα. Εμένα ο "Παλιατζής" είναι η στάμπα μου, με αντιπροσωπεύει. Μ' ακουμπάνε τα πράγματα εκείνα που αγγίζουν το παρελθόν μου, δεν τ' αποχωρίζομαι εύκολα». Αυτός ήταν ο Στράτος (Διονυσίου).


ΒΑΣΙΛΗΣ Κ. ΚΑΛΑΜΑΡΑΣ
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος
@ithinon@



Συμμετάσχουν: 12 Δεκ 09
Δημοσιεύσεις: 8625

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Σαβ Ιαν 02, 2010 7:59 pm    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

Ο KOUMARTZIS
Χ. Κρητικού (New York - 1939)


Όταν στο κλόμπι' ανεβώ / οπλές
την πόκα για να παίξω
είναι η πρώτη μου δουλειά / αμάν
το τζόκαρι2 να κλέψω

Έχω ασσαίους καλέ μπεκ τε μπεκ3
και μπαίνω μες στο πάτι4
και με το τέταρτο χαρτί / τρομάρα μου
κόβει τον τρίτο φάντη

Τζοκάρι άγραφο χαρτί / οπα
που είσαι τρυπωμένο
που για τα σένα έγινα / τρομάρα μου
θρο άουτ5 ο καημένος

Κι όταν τα ζάρια καλέ τα κουνώ
στα πεντοδάκτυλά μου
ντόρτια και ντούσες6 έρχονται / τρομάρα μου
και χάνω τα λεφτά μου

' κλόμπι = club
2 τζόκαρι = joker
3 μπεκ τε μπεκ = back to back = το λοζέ που λέμε στα ελληνικά όταν έχουμε
δύο ίδια χαρτιά στην πόκα
4 πάτι = pot = κόλπο, πάντα στο ευγενές άθλημα της πόκας ή του πόκερ 'θρο άουτ = through out = δηλαδή ... τον πέταξαν έξω από το κόλπο • ντούσες = από το deuce = διπλά, δυάρες


Εδώ η χρήση των gringlish εντονότατη. To club γίνεται κλόμπι, το deuce ντούσα, το pot πάτι και προσέχτε, όχι μπακ του μπακ αλλά μπεκ τε μπεκ προσπαθώντας να το πούμε αμερικάνικα.

Βέβαια το back to back, το άτιμο το αμερικάνικο, δεν είναι ούτε α ούτε ε κι έτσι ούτε καν γράφεται ελληνικά...
Η ορολογία αυτή παραμένει και σήμερα στο λεξιλόγιο των Ελλήνων της Αμερικής που αναζητούν το όνειρο στην περιπέτεια του τζόγου. Ως μειονότητα κατέχουμε μία από τις υψηλότερες θέσεις στη στατιστική των τζογαδόρων, στις λέσχες και στα καζίνα του Νέου Κόσμου.
Το τραγούδι αυτό είναι του Χαρίλαου Κρητικού και το βρήκαμε σε μια ηχογράφηση του 1939 στη Νέα Υόρκη.
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος
@ithinon@



Συμμετάσχουν: 12 Δεκ 09
Δημοσιεύσεις: 8625

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Σαβ Ιαν 02, 2010 8:02 pm    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

ALOGATA
Α. Σακελλαρίου (New York - 1928)


Αλογατά αλογατά,
παίξε τα άλογα αυτά
παίξε τα άλογα αυτά,
αλογατά αλογατά

Παίξε αυτά βρε αδερφάκι,
γιατί έχω φίλο μες στο τράκι1
γιατί έχω φίλο μες στο τράκι
και δα δεν έχω δεκαράκι

¶γρια τάπαιξα προχτές
και μ' άνοιξαν βαθιές πληγές
και μ' άνοιξαν βαθιές πληγές,
μείναν οι τσέπες αδειανές

¶κουσα εσέβρε αδερφάκι,
που έχεις φίλο μες στο τράκι'
που έχεις φίλο μες στο τράκι,
γι' αυτό δεν έχω δεκαράκι

Το άλλο το καλύτερο,
το έπαιξα για πρώτο
κι εκείνο τ' αφιλότιμο,
καρφώθηκε στον τόπο

Κοιτούσε τ' άλλα πού 'τρεχαν,
μα εκείνο τελευταίο
αχ βλαστημώ την τύχη μου,
τα τάλλαρά μου κλαίω.

' τράκι - race track = ιπποδρόμιο


Δεν θα έλειπε φυσικά από τους ομογενείς το πάθος για τις ιπποδρομίες αφού όλοι διακατε-χόμεθα ... από φιλιππικά αισθήματα. Στα τράκια ή στα ΟΤΒ (αμερικάνικα πρακτορεία ιπποδρομιών) όλο και κάποιους Έλληνες θα συναντήσεις να καταριώνται τους πληροφοριοδότες τους.
Η πρώτη ηχογράφηση του τραγουδιού έγινε το 1928 από τη VICTOR. Συνθέτης αναφέρεται ο Αντώνης Σακελαρίου και ερμηνεύτρια η Αγγελική Καραγιάννη.
Στην εισαγωγή της δικής μας νέας έκδοσης του τραγουδιού, χρησιμοποιείται αυθεντικός ήχος από αμερικάνικη ιπποδρομία, που πάντα αρχίζει με αυτή τη χαρακτηριστική μελωδία της τρομπέτας.
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος
@ithinon@



Συμμετάσχουν: 12 Δεκ 09
Δημοσιεύσεις: 8625

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Σαβ Ιαν 02, 2010 8:06 pm    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

Παράθεση:
Ρεμπετικο του Στελιου Κερομυτη:


Δυο φίλοι μ' ανταμώσανε και μού'παν ένα βράδυ,
πως έχει κοριτσόπουλα, στο Φάληρο, κοπάδι

Την Κυριακή ξεκίνησα, κι άφησα την Αθήνα,
και στο Παλιό κατέβηκα, για να περάσω φίνα!

Αλλά το ιπποδρόμιο, με τράβηξε και πάλι,
νά'σασταν δίπλα, βρε παιδιά, να βλέπατε τι χάλι!

Όλα ποντάρω τα ψιλά, ό,τι είχα και δεν είχα
κι εκεί που πήγα για μαλλί, γύρισα δίχως τρίχα!
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος
DeltaLover
Site Admin


Συμμετάσχουν: 08 Δεκ 09
Δημοσιεύσεις: 338

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Δευ Απρ 12, 2010 2:02 am    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

Παράθεση:
όλο και κάποιους Έλληνες θα συναντήσεις



Οπως εχω ακουσει απο παλιους αλογοπαικτες της Αμερικης, καποτε το Meadowland ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΚΟΥΡΣΑ ΚΑΤΑ ΜΙΣΗ ΩΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΟΛΑΒΟΥΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΝΑ ΠΑΝΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΤΗΣ 25ης ΜΑΡΤΙΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ ΣΤΟ ΓΕΙΤΟΝΙΚΟ NEW JERSEY....

Δηλαδη οχι απλα θα συναντησεις καποιους Ελληνες αλλα σε αρκετα τρακια και OTB ειμαστε η πλειοψηφια....

Τα πρωτα χρονια που ειχα ερθει στα τρακια της Νεας Υορκης μπορω να πω με πεποιθηση οτι η δευτερη γλωσσα ηταν καθαρα τα ΕΛΛΗΝΙΚΑ...

Πολλοι με εχουν ρωτησει ποσα Ιπποδρμομια εχει αυτη η Ελλαδα και οι κατοικοι της ειναι τοσο μανιακοι με το αθλημα.... Εχουν δηλαδη σχηματισει την πεποιθηση οτι το Εθνικο μας σπορ ειναι οι Ιπποδρομιες....
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος
@ithinon@



Συμμετάσχουν: 12 Δεκ 09
Δημοσιεύσεις: 8625

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Πεμ Ιούλ 29, 2010 9:46 pm    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος



XΡΗΣΤΟ ΑΠ΄ΤΟΝ ΙΠΠΟΔΡΟΜΟ ΓΥΡΙΖΕΙΣ ΠΟΔΑΡΟΔΡΟΜΟ...!

ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΛΛΙΑΣ...
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος
xatzi



Συμμετάσχουν: 21 Δεκ 09
Δημοσιεύσεις: 47

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Κυρ Αύγ 22, 2010 11:06 am    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος Αποστολή email
Επισκόπηση όλων των Δημοσιεύσεων που έγιναν πριν από:   
Δημοσίευση νέας  Θ.Ενότητας   Απάντηση στη Θ.Ενότητα    Απ'την αλανα του Δελτα στο VIP του Belmont Αρχική σελίδα -> Ελληνικες Ιπποδρομιες Όλες οι Ώρες είναι GMT + 2 Ώρες
Μετάβαση στη σελίδα 1, 2  Επόμενη
Σελίδα 1 από 2

 
Μετάβαση στη:  
Δεν μπορείτε να δημοσιεύσετε νέο Θέμα σ' αυτή τη Δ.Συζήτηση
Δεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
Δεν μπορείτε να επεξεργασθείτε τις δημοσιεύσεις σας σ' αυτή τη Δ.Συζήτηση
Δεν μπορείτε να διαγράψετε τις δημοσιεύσεις σας σ' αυτή τη Δ.Συζήτηση
Δεν έχετε δικαίωμα ψήφου στα δημοψηφίσματα αυτής της Δ.Συζήτησης



Powered by phpBB © 2001, 2005 phpBB Group
Hellenic (Greek) by Alex Xenias

Abuse - Αναφορά παραβίασης - Οροι χρήσης υπηρεσίας.
Powered by forumup.us Δωρεάν forum, Δημιουργήστε το δικό σας φόρουμ δωρεάν! Created by Hyarbor & Qooqoa

Page generation time: 0.584